Stotteren
Stotteren bij kinderen
Bij veel kinderen in de leeftijd van 3 tot 5 jaar komt een periode van onvloeiend spreken voor. Dit heeft te maken met het feit dat kinderen soms in hun hoofd goed weten wat ze willen vertellen, maar daar nog niet de juiste manier voor weten. Ook heeft het soms te maken met onvoldoende rijping van de motoriek van de spraakspieren. Meestal gaat dit stotteren weer over. Maar er zijn risicofactoren die er voor kunnen zorgen dat het stotteren blijft. In de logopediepraktijk wordt gekeken welke factoren een rol spelen. Meestal wordt er indirect gewerkt, d.w.z. er wordt niet direct iets met het jonge kind gedaan maar de ouders worden geïnformeerd en geïnstrueerd om hun spreekgedrag (tijdelijk) te veranderen. Deze tijdelijke aanpassing is nodig om het kind te helpen bij zijn spreken. Indien nodig, wordt er daarna nog iets met het kind zelf gedaan. Bij oudere kinderen wordt er wel direct gewerkt. De kinderen leren hun stotteren te herkennen en er mee om te gaan. Er wordt gezocht naar een manier waardoor het kind vloeiend(er) kan spreken.
Stotteren bij volwassenen
Net als bij kinderen komt stotteren ook bij volwassenen voor. Meestal hebben volwassenen al eerder hulp gezocht voor hun stotteren en ze willen erg graag vloeiend leren spreken. In het onderzoek wordt gekeken naar het stotterpatroon, de factoren die een rol spelen, factoren die het stotteren uitlokken of verergeren en naar de eigen gedachten over het stotteren. Ook wordt gekeken hoe het spreken in de diverse spreeksituaties gaat en ervaren wordt. In de behandeling wordt uitleg gegeven over het stotteren en hoe dit complexe probleem verklaard kan worden. Door het verkregen inzicht kunnen mensen beter begrijpen waarom het de ene dag beter gaat dan de andere. Verder wordt er redelijk veel aandacht besteed aan de gedragsmatige aspecten van het stotteren en er wordt gezocht naar een manier om vloeiend(er) te kunnen spreken.